දින 40ක් වයසැති මගේ දියණිය වෙනුවෙන් මා නැඟූ හඬ

දෙමල භාෂාවෙන් බකමූණෝ වෙබ් අඩවියේ පල වූ ලිපියක පරිවර්තනයකි.

දියණියක ලෙස හැදී වැඩී, කාන්තාවක ලෙස ජීවිතය අත්විඳ, අවසානයේ මවක ලෙස තම දියණියගේ ශරීරය පිළිබඳ අයිතිය වෙනුවෙන් සටන් කළ මගේ සැබෑ අත්දැකීම.

මගේ ජීවිතයේ මා මුහුණ දුන් ඇතැම් අත්දැකීම් මගේ සිතේ ගැඹුරු තුවාල ඉතිරි කර තිබෙනවා. සමහර අත්දැකීම් මට කඳුළු ගෙන දුන්නා. තවත් සමහර අත්දැකීම් මට නිහඬව සිටීමට ඉගැන්වූවා. නමුත් මගේ ජීවිතයේ කිසිදා අමතක කළ නොහැකි එක් අත්දැකීමක් තිබෙනවා. එය මට කාන්තාවක ලෙසත්, දියණියක ලෙසත්, අවසානයේ මවක ලෙසත් නැවත සිතන්නට සැලැස්වූවා.

ඒ වෙන කිසිවක් නොවෙයි. උපත ලබා දින 40ක් පමණක් ගතවූ මගේ පුංචි දියණිය, ස්ත්‍රී ලිංගික අවයව ඡේදනය කිරීමේ (Female Genital Mutilation – FGM) චාරිත්‍රයට ලක් කළ යුතු බවට මගේ පවුලෙන් එල්ල වූ බලපෑමට මා මුහුණ දුන් දින කිහිපයයි.

අදත් ඒ අත්දැකීම ගැන ලියන විට මගේ සිත බර වෙනවා. මොකද ඒක සාමාන්‍ය පවුල් ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි. ඒක මවක ලෙස මගේ හැඟීම්, පවුලේ බලාපොරොත්තු සහ සමාජයේ සාම්ප්‍රදායික බලපෑම් අතර ඇති වූ සටනක්.

කුඩා කාලයේ මගේ සිතේ ඇති වූ ප්‍රශ්නය

මම මුස්ලිම් පවුලක වැඩිමහල් දියණිය ලෙස ඉපදී හැදී වැඩුණා. ආගමික වටිනාකම්, පවුලේ ආදරය සහ සමාජයේ සිරිත් විරිත් ගරු කරමින් මාව ඇති දැඩි කළා.

මගේ පවුල තුළ මට අධ්‍යාපනය ලැබීමටත්, නිදහසේ සිතීමටත් අවස්ථාව ලැබුණා. එහෙත් අපේ සමාජයේ පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ පැවත එන ඇතැම් චාරිත්‍ර ගැන මගේ සිතේ ප්‍රශ්න තිබුණා.

ඒ අතරින් පළමු ප්‍රශ්නය මට ඇති වුණේ කුඩා කාලයේදීමයි.

එතකොට මට වයස අවුරුදු 11ක් විතර ඇති. මගේ නංගි ඉපදී දින 40ක් ගතවී තිබුණා.

එදා අපේ ගෙදර විශේෂ උත්සවයකට වගේ සූදානම් වෙමින් තිබුණා. නෑදෑයන් ගෙදරට එනවා. වැඩිහිටියන් කිසියම් චාරිත්‍රයක් සඳහා සූදානම් වෙනවා. මේ සියල්ල මගේ අවධානයට ලක් වුණා.

මම අම්මා ළඟට ගිහින් ඇහුවා.

“උම්මා, අද ගෙදර මොන චාරිත්‍රයක්ද කරන්න යන්නේ?”

අම්මා මට මෙහෙම කිව්වා.

“ඔයාට මේවා වැඩක් නැහැ. ගිහින් වෙන තැනක සෙල්ලම් කරන්න. නංගිට කත්නා කරන්නයි යන්නේ.”

ඒ වචන මගේ සිතේ ප්‍රශ්න ගොඩක් ඇති කළා.

කත්නා කියන්නේ මොකක්ද? ඒක කරන්නේ ඇයි? මම හිතාගෙන හිටියේ ඒක කරන්නේ පිරිමි දරුවන්ට විතරයි කියලා. එහෙම නම් ගැහැනු දරුවෙකුටත් ඒක කරන්නේ ඇයි?

මගේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලැබුණේ නැහැ.

එදා අපේ ගෙදරට වයසක කාන්තාවක් ඇවිත් හිටියා. ඇය සාම්ප්‍රදායික චාරිත්‍ර කිහිපයක් කළා. මගේ නංගිවත් අම්මාවත් නෑව්වා. ඊට පස්සේ නංගිව වඩාගෙන වෙනම කාමරයකට ගියා.

ටික වේලාවකට පස්සේ ඇය කුඩා රේසර් තලයක් අම්මාට දීලා, ඒක උණු වතුරෙන් සෝදා දෙන්න කියලා ඉල්ලුවා.

ඒ තලය දැක්කම මට බයකුත්, අවුලකුත් ඇති වුණා.

මගේ පුංචි නංගිට මොනවා කරන්නද යන්නේ? ඇයි කවුරුවත් මට මේ ගැන පැහැදිලි කරන්නේ නැත්තේ?

එදා මගේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු ලැබුණේ නැහැ. නමුත් ඒ සිදුවීම මගේ සිතේ ගැඹුරින් සටහන් වුණා.

කාලය ගෙවුණත් ප්‍රශ්න අමතක වුණේ නැහැ

අවුරුදු ගණනාවක් ගෙවුණා. මම වැඩිවියට පත් වුණා. උසස් අධ්‍යාපනය ලබන්නත් අවස්ථාව ලැබුණා.

කුඩා කාලයේ තේරුම් ගන්න බැරිව තිබුණු බොහෝ දේවල් මට ටිකෙන් ටික තේරුම් ගන්න පුළුවන් වුණා.

ඒ කාලයේදී මගේ නෑදෑයෙකුට ගැහැනු දරුවෙක් ලැබුණා. දරුවා ඉපදී දින 40ක් ගතවූ විට නැවතත් ඒ චාරිත්‍රය කරන්න සූදානම් වුණා.

මේ වතාවේ මම නිහඬව ඉන්න කැමති වුණේ නැහැ.

මම දරුවාගේ අම්මාගෙන් ඇහුවා.

“මේ චාරිත්‍රය කරන්නේ ඇයි? දරුවාගේ ශරීරයට මෙහෙම දෙයක් කරන්න ඕනෑ ඇයි?”

ඇය දුන් පිළිතුර මාව තවත් සිතන්නට පෙලඹවූවා.

“ගැහැනු ලිංගික අවයවයේ තිබෙන කුඩා සම කොටසක් ඉවත් කරන එක තමයි මේක. අපේ සමාජයේ පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ කරන චාරිත්‍රයක්. මේක නොකළොත් ගැහැනුන්ගේ ලිංගික හැඟීම් වැඩි වෙනවා. ඒ නිසා මේක කරන්න ඕනෑ.”

මට ඒ පිළිතුර පිළිගන්න බැරි වුණා.

කාන්තාවකගේ ස්වාභාවික ශරීර ව්‍යුහය වෙනස් කරන්න හේතුව මොකක්ද? ඒකට තිබෙන වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක සාක්ෂි මොනවාද? දරුවෙකුගේ කැමැත්තක් නැතිව වැඩිහිටියන්ට ඇගේ ශරීරය ගැන එවැනි තීරණයක් ගන්න පුළුවන් කොහොමද?

ඒ දරුවාගේ අම්මා ජීව විද්‍යා අංශයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය ලැබූ කෙනෙක්. ඒ නිසා මම ඇයගෙන් විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීමක් බලාපොරොත්තු වුණා.

නමුත් ඇය කිව්වේ මෙහෙමයි.

“මේකට විද්‍යාත්මක සාක්ෂි තියෙනවාද කියලා මම දන්නේ නැහැ. අපේ මුස්ලිම් සමාජයේ මේක කරන්න ඕනෑ කියනවා. මේක අපේ සම්ප්‍රදායක්.”

ඒ මොහොතේ මගේ සිතේ ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇති වුණා.

උගත් මිනිස්සු පවා යම් චාරිත්‍රයක් කරන්නේ ඇයි කියලා නොදැන, ඒක සම්ප්‍රදායක් කියන හේතුව නිසාම දිගටම කරගෙන යනවාද?

එදා ඉඳලා මම මේ චාරිත්‍රය ගැන ගැඹුරින් හොයන්න පටන් ගත්තා.

වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීම් සොයා බැලුවා. විවිධ තොරතුරු කියෙව්වා. ආගමික විද්වතුන්ගේ පැහැදිලි කිරීම්වලට සවන් දුන්නා. මේ චාරිත්‍රය සහ ආගම අතර තිබෙන සම්බන්ධය තේරුම් ගන්න උත්සාහ කළා.

ගැහැනු දරුවන්ට හානි කළ හැකි මෙවැනි ක්‍රියාවක් ආගමික වශයෙන් අනිවාර්ය යුතුකමක් ලෙස නොසැලකිය යුතු බවත්, එය දිගටම පවත්වාගෙන යාමට පැහැදිලි ආගමික සාක්ෂි නොමැති බවත් ඇතැම් ආගමික පැහැදිලි කිරීම්වලින් මට දැනගන්න ලැබුණා.

ඒ වගේම මේ චාරිත්‍රය සියලුම මුස්ලිම් සමාජවල සිදු නොකරන බවත් මට තේරුම් ගියා.

යම් චාරිත්‍රයක් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ පැවත එනවා කියන හේතුව නිසාම එය නිවැරදි දෙයක් වෙන්නේ නැහැ.

එහි අරමුණ, අවශ්‍යතාව, වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක සාක්ෂි සහ මිනිස් ශරීරයට ඇති විය හැකි හානි ගැන සොයා බැලීම වැදගත් බව මට තේරුම් ගියා.

නමුත් මේ දැනුමත්, අවබෝධයත් දවසක මගේම ජීවිතයේ මෙතරම් විශාල අභියෝගයක් වෙයි කියලා මම එදා හිතුවේ නැහැ.

මගේ ජීවිතයට පැමිණි පුංචි සුරංගනාවිය

කාලය ගෙවුණා. මමත් විවාහ වුණා. ජීවිතය ගැන බොහෝ සිහින තබාගෙන අලුත් ගමනක් ආරම්භ කළා.

නමුත් මගේ විවාහ ජීවිතය මම බලාපොරොත්තු වූ ආකාරයට ගෙවුණේ නැහැ. විවිධ ගැටලුවලට මුහුණ දීමෙන් පසු දික්කසාද වූ මවක ලෙස ජීවිතය ඉදිරියට ගෙන යන්න මට සිදු වුණා.

මගේ දෙමාපියන්ගේ සහයෝගයෙන් මම ජීවිතය ගෙන ගියා.

කොරෝනා වසංගතය ඉතා දරුණු ලෙස පැතිරුණු කාලයේදී මට ගැහැනු දරුවෙක් ලැබුණා.

මම ඇයව පළමු වතාවට මගේ දෑත්වලට ගත් මොහොත අදටත් මගේ ඇස් ඉදිරිපිට මැවෙනවා.

මගේ ජීවිතයේ කොතරම් අභියෝගවලට මුහුණ දී තිබුණත්, ඒ පුංචි ජීවිතය දිහා බලන විට මගේ සිතේ තිබුණේ එකම සිතුවිල්ලක් විතරයි.

මගේ දියණිය ආරක්ෂිතව, සතුටින් ඇති දැඩි කරන්න ඕනෑ. මම විඳපු වේදනාවන් ඇයට විඳින්න ඉඩ දෙන්න බැහැ.

ඇය අඬන හැම වෙලාවකම මගේ සිත කලබල වුණා. ඇගේ පුංචි ඇඟිලි අල්ලාගෙන, ඇගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන මම බොහෝ රාත්‍රීන් ගත කළා.

මගේ මුළු ලෝකයම ඇය බවට පත්වෙලා තිබුණා.

ඇය ඉපදී දින 40ක් සම්පූර්ණ වන දිනය ළං වුණා.

ඒ වෙලාවේ අම්මා මගේ ළඟට ඇවිත් මෙහෙම කිව්වා.

“හෙට වින්නඹු අම්මාව ගෙදරට ගෙන්වන්න ඕනෑ. ඇවිත් චාරිත්‍ර ටිකක් කරන්න තියෙනවා.”

ඒ වචන ඇහුණු මොහොතේ මගේ සිත එකපාරටම ගල් ගැහුණා වගේ දැනුණා.

අවුරුදු ගණනාවකට කලින් මගේ නංගි ඉපදුණු වෙලාවේ ඇහුණු ඒ වචනම නැවතත් මගේ කන්වල දෝංකාර දුන්නා.

එදා මගේ සිතේ ඇති වූ ප්‍රශ්න සියල්ල නැවතත් මතු වුණා.

නමුත් මේ වතාවේ ඒ මගේ නංගිවත්, නෑදෑයෙකුගේ දරුවෙකුවත් නොවෙයි.

ඒ මගේම දියණියයි.

මම වහාම අම්මාට කිව්වා.

“උම්මා, මේ කොරෝනා කාලයේ පිටින් කෙනෙක් ගෙදරට ගෙන්වන්නවත් මම කැමති නැහැ. ඊටත් වඩා වැදගත් දේ තමයි මගේ දරුවාට මේ චාරිත්‍රය කරන්න මම කොහෙත්ම කැමති නැති එක.”

නමුත් මගේ සිතේ තිබුණු සැබෑ හේතුව කොරෝනා ගැන බිය විතරක් නොවෙයි.

අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ සොයා බලා තේරුම් ගත් දේවලට විරුද්ධව, මගේම දරුවාට ඒ චාරිත්‍රය කරන්න ඉඩ දෙන්න මම සූදානම් වුණේ නැහැ.

මවකගේ ආදරය සහ සම්ප්‍රදාය අතර සටන

මගේ තත්ත්වය තේරුම් ගැනීම අම්මාට පහසු වුණේ නැහැ.

මම දික්කසාද වූ කාන්තාවක්. මගේ දියණියත් සමඟ දෙමාපියන්ගේ සහයෝගයෙන් ජීවත් වෙමින් සිටියා.

ආර්ථික වශයෙන් වගේම පවුලේ සහයෝගය අතිනුත් මට ඔවුන්ගේ උදව් අත්‍යවශ්‍ය වුණා.

ඒ නිසා ඔවුන්ට විරුද්ධව කතා කිරීම හෝ ඔවුන්ගේ තීරණවලට වෙනස්ව කටයුතු කිරීම මට ලොකු අභියෝගයක් වුණා.

එක් පැත්තකින් පවුලේ බලාපොරොත්තු.

අනෙක් පැත්තෙන් මගේ හෘදසාක්ෂිය.

එක් පැත්තකින් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ පැවත එන සම්ප්‍රදාය.

අනෙක් පැත්තෙන් මගේ දරුවාගේ ශරීරයේ ආරක්ෂාව සහ අනාගතය.

මම නැවතත් අම්මා සමඟ කතා කළා.

“උම්මා, මගේ දුවට මේක කරන්න මම කැමති නැහැ. මම මේ ගැන ආගමික පැහැදිලි කිරීම් ගොඩක් අහලා තියෙනවා. මේක අනිවාර්යයෙන්ම කරන්න ඕනෑ කියලා පැහැදිලි සාක්ෂියක් මට හමු වෙලා නැහැ.

මගේ දරුවාගේ ශරීරයට තුවාලයක් ඇති කරන්න පුළුවන් දෙයකට මම අවසර දෙන්නේ ඇයි?

ඇයට වේදනාවක් දැනෙයි. නමුත් ඒ වේදනාව ගැන ඇයට කියන්නවත් බැහැ.

මගේ දුව පුංචි දරුවෙක්. ඇයටත් හැඟීම් තියෙනවා. අයිතිවාසිකම් තියෙනවා.

ඇගේ ශරීරය ආරක්ෂා කරන එක මගේ වගකීම.

කරුණාකරලා මගේ දුවට මේක කරන්න කවුරුවත් ගෙන්වන්න එපා.”

මම මේ දේවල් කිව්වේ කඳුළු පිරි දෑසින්.

නමුත් මගේ වචන පිළිගත්තේ නැහැ.

මම බලාපොරොත්තු නොවූ තරම් විරෝධයක් පවුලේ අයගෙන් එල්ල වුණා.

මගේ අම්මා, අම්මාගේ සහෝදරිය සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් ඇතුළු බොහෝ දෙනෙක් මට විරුද්ධව කතා කරන්න පටන් ගත්තා.

“ඔයා විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහින් ඉගෙන ගත්තා නේද? ඒකයි දැන් මෙහෙම කතා කරන්නේ!”

“ඔයාට ආගම ගැන දැනුමක් නැහැ!”

“අපේ සම්ප්‍රදායන් පිළිපදින්න දන්නේ නැහැ!”

“සමාජයට ගරු කරන්න දන්නේ නැහැ!”

“වැඩිහිටියන් කියන දේ අහන්න දන්නේ නැහැ!”

මෙවැනි වචන ගොඩක් මට අහන්න සිදු වුණා.

ඒ වචන මගේ සිතට දැඩි වේදනාවක් ගෙන දුන්නා.

මම ඉගෙන ගත්ත එක වැරැද්දක්ද?

ප්‍රශ්න අහපු එක වැරැද්දක්ද?

මගේ දරුවාට වේදනාවක් ඇති නොවෙන්න ඕනෑ කියලා හිතපු එක වැරැද්දක්ද?

මගේ අධ්‍යාපනය, මගේ සිතුවිලි සහ මගේ ප්‍රශ්න මාව අපහාසයට ලක් කරන්න හේතු බවට පත් වුණා.

මගේ සිතේ ප්‍රශ්න දහසක් ඇති වුණා.

මට විරුද්ධව කතා කළ හැමෝම මගේම නෑදෑයෝ.

ඔවුන්ගෙන් ආදරයත්, සහයෝගයත් බලාපොරොත්තු වූ මට, මගේ දරුවා ආරක්ෂා කරන්න ඕනෑ කියලා කිව්ව නිසාම ඔවුන්ගේ විරෝධයට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා.

සමහර වෙලාවට මම මගෙන්ම ඇහුවා.

මගේ දරුවා ආරක්ෂා කරන්නත් මට මෙතරම් සටන් කරන්න සිදු වෙන්නේ ඇයි?

මවක් විදිහට මගේ දරුවාගේ ශරීර සෞඛ්‍යය ගැන තීරණ ගන්න මට අයිතියක් නැද්ද?

නමුත් මගේ සිතේ එකම එක සිතුවිල්ලක් තව තවත් ශක්තිමත් වුණා.

මම මගේ දියණිය ආරක්ෂා කළ යුතුයි.

නිහඬව සිටීම ප්‍රතික්ෂේප කළ මව

මම මගේ දුවව වඩාගෙන තුරුලු කරගත්තා.

ඇගේ පුංචි ඇඟිලි දිහා බැලුවා. ඇගේ මෘදු සම දිහා බැලුවා. ඇය සිනාසෙන විට සෙලවෙන පුංචි තොල් දිහා බැලුවා.

ඇයට කිසිම දෙයක් තේරෙන්නේ නැහැ.

හෙට මොනවා වෙයිද කියලා ඇය දන්නේ නැහැ.

ඇගේ ශරීරය ගැන අනෙක් අය මොන තීරණ ගන්නවාද කියලත් ඇය දන්නේ නැහැ.

ඒ වෙලාවේ ඇය වෙනුවෙන් කතා කරන්න වෙන කවුරුවත් හිටියේ නැහැ.

නමුත් ඇය වෙනුවෙන් කතා කරන්න මවක් හිටියා.

මම දික්කසාද වූ කාන්තාවක් වෙන්න පුළුවන්.

දෙමාපියන්ගේ සහයෝගයෙන් ජීවත් වෙන කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්.

පවුලේ අයගේ විරෝධයට මුහුණ දෙන කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්.

නමුත් ඒ කිසිම හේතුවක් නිසා මගේ දියණියගේ ශරීරය ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීම අත්හරින්න මට බැහැ.

ඒ මොහොතේ මගේ ඇතුළේ සිටි මව තවත් ශක්තිමත් වුණා.

මම නැවතත් අම්මාට ස්ථිරව කිව්වා.

“උම්මා, මගේ දුවව නාවලා, ඇයව බලාගන්න මට පුළුවන්. ඒකට පිටින් කෙනෙක් ගෙන්වන්න ඕනෑ නැහැ.

මගේ දරුවාට වේදනාවක් ඇති කරන මේ ක්‍රියාවට මම එකඟ නැහැ.

ඇගේ ශරීරයේ අනවශ්‍ය වෙනසක් කරන්න මම ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.

ඇය සම්ප්‍රදායක් පවත්වාගෙන යන්න තියෙන වස්තුවක් නොවෙයි.

ඇයත් හැඟීම් සහ අයිතිවාසිකම් තියෙන ජීවිතයක්.

ඇගේ ශරීරය ආරක්ෂා කරන එක මගේ වගකීම.

කරුණාකරලා මගේ දුවට මේක කරන්න කවුරුවත් ගෙන්වන්න එපා.”

මගේ ඇස්වල කඳුළු තිබුණා. මගේ හඬේ කෝපයත්, වේදනාවත් තිබුණා.

නමුත් ඒ වචන පිටුපස තිබුණේ මගේ දියණිය ආරක්ෂා කරන්න තිබුණු දැඩි අධිෂ්ඨානයයි.

එදා මට මුහුණ දෙන්න සිදු වූ විරෝධය පහසු දෙයක් නොවෙයි.

පවුලේ අයගේ ආදරයත්, සහයෝගයත් මට අහිමි වෙයිද කියන බියත් තිබුණා.

නමුත් මගේ දියණියගේ අනාගතය ගැන සිතන විට ඒ බියට වඩා ඇගේ ආරක්ෂාව මට වැදගත් වුණා.

මගේ දියණිය වෙනුවෙන් මා ගත් තීරණය

එදා මම විරුද්ධ වුණේ එක් චාරිත්‍රයකට විතරක් නොවෙයි.

ප්‍රශ්න නොඅසා සම්ප්‍රදායන් පිළිපදින්න ඕනෑ කියලා කාන්තාවන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වන ආකල්පයටත් මම විරුද්ධ වුණා.

සම්ප්‍රදාය කියන නාමයෙන් දරුවෙකුගේ යහපත ගැන නොසිතා, ඇගේ ශරීරය සම්බන්ධයෙන් තීරණ ගන්නා ආකාරයටත් මම විරුද්ධ වුණා.

ගැහැනු දරුවෙකුගේ ශරීරය ඇයටම අයිති දෙයක්.

ඇගේ ශරීරය ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීම දෙමාපියන්ට තිබෙනවා.

විශේෂයෙන්ම තමන්ගේ කැමැත්ත තේරුම් ගෙන ප්‍රකාශ කරන්න නොහැකි වයසක සිටින දරුවෙකුගේ යහපතට මුල් තැන දිය යුතුයි.

යම් චාරිත්‍රයක් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ පැවත එනවා කියන හේතුව නිසාම එය නිවැරදි වෙන්නේ නැහැ.

සෑම පරම්පරාවක්ම සිතිය යුතුයි.

ප්‍රශ්න කළ යුතුයි.

වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක කරුණු සහ මානව අයිතිවාසිකම් තේරුම් ගත යුතුයි.

මම කුඩා කාලයේ ඇසූ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙන්න කවුරුවත් ඉදිරිපත් වුණේ නැහැ.

නමුත් මගේ දියණියගේ ජීවිතයේ ඒ ප්‍රශ්නම නැවත මතු වූ විට මම නිහඬව සිටියේ නැහැ.

මම ඇය වෙනුවෙන් කතා කළා.

ඇයට කියන්න බැරි වේදනාව ගැන මම කතා කළා.

ඇයට අහන්න බැරි ප්‍රශ්න මම ඇහුවා.

ඇයට විරුද්ධ වෙන්න බැරි චාරිත්‍රයකට මම විරුද්ධ වුණා.

එදා මම මවක් විදිහට විතරක් නොවෙයි, කාන්තාවක් විදිහටත් මගේ ඇතුළේ තිබුණු බිය සහ නිහඬතාව බිඳ දැමුවා.

තවත් ගැහැනු දරුවෙකුට මේ වේදනාව ඇති නොවිය යුතුයි

මම මේ කතාව ලියන්නේ කාවවත් වැරදිකරුවෙකු කරන්න නොවෙයි.

මගේ පවුලේ අයවත්, මගේ සමාජයවත් අපහාසයට ලක් කරන්නත් නොවෙයි.

පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ පවතින ඇතැම් චාරිත්‍ර දිගටම පවත්වාගෙන යන්නේ ඇයි? ඒවායේ සැබෑ අරමුණ මොකක්ද? ඒවා දරුවන්ගේ ශාරීරික සහ මානසික සෞඛ්‍යයට මොන වගේ බලපෑම් ඇති කරන්න පුළුවන්ද?

මේ ප්‍රශ්න ගැන සමාජයක් විදිහට සිතන්න ඕනෑ කියන එකයි මගේ බලාපොරොත්තුව.

මවක් තමන්ගේ දියණිය ආරක්ෂා කරන්න හඬ නඟන විට ඇයට ආගමට ගරු නොකරන කෙනෙක් කියලා හෝ සම්ප්‍රදායන් පිළිපදින්න නොදන්නා කෙනෙක් කියලා හංවඩු ගහන්න හොඳ නැහැ.

ප්‍රශ්න කරන එක වැරැද්දක් නොවෙයි.

විද්‍යාත්මක සාක්ෂි සොයන එක වැරැද්දක් නොවෙයි.

දරුවෙකුගේ ශරීරයේ ආරක්ෂාවට මුල් තැන දෙන එක වැරැද්දක් නොවෙයි.

අපේ දරුවන්ගේ අනාගතය ආරක්ෂා කරන්න නම් ඇතැම් සිරිත් විරිත් ගැන නැවත සිතා බැලීම අවශ්‍යයි.

ගැහැනු දරුවෙකු ඉපදුණු විට ඇයව ආරක්ෂා කිරීම අපේ යුතුකමක්.

ඇගේ ශරීරයටත්, හැඟීම්වලටත්, අයිතිවාසිකම්වලටත් ගරු කිරීම අපේ වගකීමක්.

මම කුඩා කාලයේ ඇසූ ප්‍රශ්නවලට එදා කවුරුවත් පිළිතුරු දුන්නේ නැහැ.

නමුත් අද මම ඒ ප්‍රශ්නම ඊළඟ පරම්පරාව වෙනුවෙන් අහනවා.

මගේ දියණිය වෙනුවෙන් මා නැඟූ මේ හඬ, තවත් මවකට තනිවම සටන් කරන්න සිදු නොවන තත්ත්වයක් ඇති කිරීමේ පුංචි ආරම්භයක් වේවා කියලා මම බලාපොරොත්තු වෙනවා.

මගේ නිහඬතාව බිඳී අවසන්

මම තවදුරටත් මේ ප්‍රශ්නය ගැන නිහඬව ඉන්න කැමති නැහැ.

මොකද එදා මම මගේ දියණිය වෙනුවෙන් හඬ නැඟුවා.

අද මම මගේ කතාව බෙදාගන්නේ මට වගේ අත්දැකීම්වලට මුහුණ දෙන තවත් කිසිම මවකට තනිවම සටන් කරන්න සිදු නොවිය යුතු නිසයි.

සාරා (අනවර්ථ නාමයකි) 

Social Share: